2007/Jul/24

จากการที่ข้าพเจ้ามีต้นกำเนิดจากการเป็นคนความรู้สึกเชื่องช้าเมื่อได้ยินได้ฟังอะไรแล้วมักจะรอดหว่างกระดูกทั่ง กระดูกค้อนในรูหู

ดังนั้นเมื่อได้รับยินรับฟังนังคลินตันตัวเมียออกมาแจ๋นๆตามวิทยุโทรทัศน์เมื่อสองสามปีที่แล้วด้วยเรื่องความรุนแรงในเกมคอมพิวเตอร์ดังอัธยาศัยของคู่มากบารมีเช่นไอ้คลินตันตัวผู้ ผู้ผัวของมัน อคติจึงบังเกิดไปตามเรื่องตามราวว่าข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย

ข้าพเจ้าเคร่งคิดพิจารณาจนตกผลึกอย่างตรึกตรองว่าเพราะเหตุใดข้าพเจ้าจึงรีบเร่งฟันธงลงไปว่าไม่เห็นด้วย

ข้อสรุปของข้าพเจ้าก็คือ มึงพูดอะไร ทำอะไร กูก็ไม่เห็นด้วยทั้งนั้นแหละ มีอะไรป่ะ?

แต่จริงๆแล้วก็คือ ข้าพเจ้าครุ่นคิดถึงสาเหตุว่าเพราะเหตุใดผู้คนจึงติดเกมมากกว่าจะชี้นิ้วต่อว่าใครว่าเป็นสาเหตุแห่งความวิบัติของมวลมนุษยชาติไปได้ถึงขนาดนั้น

ข้าพเจ้าเคยเป็นคนหนึ่งที่ก้าวล่วงลงไปในบ่วงการเสพติดเกมงอมแงมในช่วงสูญญากาศรอยต่อของวัยรุ่นที่มีเวลาและพลังงานมากมายให้ล้างให้ผลาญไปวันๆและวัยร่วงเฉกเช่นในปัจจุบันที่เวลาแห่งอายุขัยได้หดสั้นลดน้อยลงเต็มแก่

นับว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่ทราบได้ที่มีมารดาคอยอุ้มชูส่งเสริมด้วยการเสาะหาอุปกรณ์มาให้ข้าพเจ้าได้ค้นพบความหมายและหนทางในการดำเนินชีวิตในภายภาคหน้าด้วยตนเอง

ด้วยดวงอัจฉริยะและเป็นตัวของตัวเองอย่างสิ้นท่าคาประตูดังที่มารดาเคยนำไปให้ท่านพระครูที่วัดผูกมา ข้าพเจ้าจึงไม่นิยมการผูกมิตรกับสิ่งมีชีวิตใดๆ เพื่อเกาะติดเป็นหมู่เป็นฝูง หรือแฝงตัวในหมู่ชนเพื่อไปรอตั้งแคมป์ชมบุญญาบารมีใคร

ข้าพเจ้าโดดเดี่ยวกักตัวและคุมขังตนเองอยู่ในห้องเพื่อเล่นเกมคอนทราฆ่าทะลุฟ้า เกมวางระเบิดโป๊งเหน่ง และเกมต่างๆที่เป็นพิษเป็นภัยต่อความรู้สึกอ่อนไหวในจิตใจมวลมนุษย์

ยิงสนาน ระเบิดสนั่นจนศพร่วงนับร้อย ข้าพเจ้าหาได้มีความรู้สึกสำนึกสงสารต่อชีวิตที่อยู่ตรงหน้าไม่

แม้จะขาดตกบกพร่องทางทักษะในการใช้ชีวิตเยี่ยงสัตว์สังคม หากข้าพเจ้าก็ยังจำแนกแยกแยะระหว่างความเป็นจริงและความเป็นเท็จได้อย่างเป็นระบบระเบียบ ข้าพเจ้าจึงไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับผู้ใด หรือสิ่งใดโดยง่ายดายนัก

ความเป็นจริงพื้นๆที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานอันหนักแน่นว่าข้าพเจ้าเป็นคนกลัวเจ็บ และข้าพเจ้าไม่อยากให้ใครมาทำร้ายข้าพเจ้าให้เจ็บปวด ข้าพเจ้าเป็นชีวิตที่มีเลือดเนื้อ แม้ว่าเลือดเนื้อของข้าพเจ้าออกจะเย็นกว่าผู้อื่นไปสักหน่อย หาใช่ตัวละครในเกมไม่

เมื่อนำตรรกะข้อนั้นมาหักลบกับตรรกะที่ว่าสิ่งมีชีวิตอื่นก็มีเลือดเนื้อเช่นเดียวกันกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าย่อมไม่ควรปฎิบัติกับชีวิตอื่นเช่นตัวละครในเกม ดังนั้นจึงลืมมันไปเสียเถิดที่จะได้เห็นคนปอดแหกอย่างข้าพเจ้าเที่ยวคว้าปืนถือระเบิดไปไล่ล่าสังหารใครต่อใคร

จุดหักเหในชีวิตที่ทำให้ข้าพเจ้าหักดิบจากการเสพติดเกม และหันหน้าไปสู่เส้นทางใหม่ๆที่ไฉไลกว่าของชีวิตก็คือ การเล่นเกมหรือการทำการใดๆที่เป็นแพทเทิร์น เป็นสูตรซ้ำๆซากๆ "กดๆ ซ้ายสอง ขวาสอง บนๆ ล่างๆ เสยๆ ซอยๆ เสร็จ ถอน นอนแผ่" นั้นช่างฉุดรั้งความคิดสร้างสรรค์ของข้าพเจ้าให้ตกต่ำเสื่อมทรุดลง

เมื่อข้าพเจ้าเป็นตัวของตัวเองจนถึงขั้นนี้แล้ว ผู้อื่นที่มิใช่ข้าพเจ้าจึงย่อมมิใช่ข้าพเจ้าที่ไม่สามารถนำไปเป็นกรณีศึกษาใดๆได้

ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกชีวิตย่อมมีช่วงสูญญากาศอันมืดมนเคว้งคว้างอยู่หว่างที่ใดสักแห่งที่จะสามารถทำให้บุคคลผู้นั้นรู้สึกว่างเปล่าจนถึงกับต้องหาสิ่งหนึ่งสิ่งใดไว้จับถือจนถึงขั้นเป็นฟองสบู่แห่งความหมกมุ่น

...หมกมุ่นอยู่กับตัวเอง

2007/Jun/21

กำลังซุ่มหัดเขียนรีวิวหนังอยู่ ไม่ได้เขียนอะไรนานเดี๋ยวสนิมแดก เปิดดิกชั่นนารีเล่นแก้กลุ้มไปก่อนนะท่านผู้อ่าน ว่างๆจะเขียนภาคภาษาไทยตามมา ฝากไว้ก่อน จะส่งไปลงไซท์แต่มันยาวไปเขาไม่รับ

The Post Modern Life of My Aunt

I'm just wondering how anyone couldn't like this so absurd and bizarre movie. I have never been to China but I could catch a glimpse of how an awarded model post-revolutionist ageing Chinese woman is struggling alone in a so called civilized metropolis and the capital of culture such as Shanghai.

Siqin Gaowa delivered the greatest performance I have ever seen in my entire life. Just her expression with a word "AHA" when Chow Yun Fat told her that she's a "beauteous" type could say thousand words. It's the most extraordinary facial expression I have ever seen!

Don't be biased just because she is a rotten rice sack which doesn't have traditional "beauty". Beauteousness still remains! This scene is a study case for all actors and actresses...

Dowdy? Where are you talking about? Shanghai isn't Palm Springs or Bel-Air. The aunt in the movie tries to flash her sophistication, intellect, and artistic skills at every damn opportunity she can, even though her own hand-made knitted swimming suit is bled-out in a swimming pool.

No time for anyone to ever look down at her as a waste in the city that has high competition and envy even next door. She doesnt own much to save but shes secretly saving money and face.

She possesses every household comfort/facility and tries to live like a normal city-living creature, but dares not turn any of them on. She throws a fuss at every victim who trespasses her social/moral values and sense of social responsibilities, but dares not tell anyone that she has an adulterous affair with a sweet-talking con-artist.

She thinks he sees through to her inner beauty and that he matches her artistic intellect and sophistication. She falls for him and manages to go broke her ass off.

A soft-hearted, lonely woman who thinks she is always taken advantage of, she's quick to do good deeds when needed because of guilty feelings that she left her daughter and husband in a waste land like Manchuria long ago to fulfill her desire, passion and ambition of Chinese revolution.

She reflects on herself as an intellectual. What else do you think she had to do in the faraway land, Manchuria where her abilities couldnt shine, besides getting stuck with a working class husband who cant participate and react to her education and artistic sense? That's not difficult to understand.

We see her hair go grey when she's in the hospital because she can't go out to dye it to hide her age anymore. That's a simple, little fact I'm glad that the director of this movie didn't overlook.

I have nothing against the plots and sequences of the story. The writing and portrayal in the movie isnt the problem for me at all. Anyone who has trouble with it may have his/her own trouble to understand him/her self. I cant help thinking about them as self-indulgent. Where do they leave their senses of living behind anyway?

The movie cant convey human condition? What are you talking about? Film-makers arent supposed to be charity associations. Go to the Salvation Army or U.N for advice if you feel like saving humanitys grace, not film-makers. Then come to tell me if they ever succeed.

No sublime Joan of Arc or G.I Jane here. Im glad they made it that way. It has no cure or answer in this movie. We just have to watch and observe the story they tell. Its normal.

I just could have sympathy for someone like the aunt as the outsider, as well as the aunt could to the woman with an ill kid who she tried to save. I couldnt do much, as neither could she do much.

She has the right to piss off at them as much as she deserves to be pissed off at by her daughter. Each life has different texture and content. Its a story of an ordinary woman, not a woman who makes history.

No chemistry between the aunt and her Romeo? Again, what are you talking about? The aunt is sensitive, as she recognizes herself as an artist that makes her fall for a pseudo-artist who is a la coquet and well-read. He reads enough to quote something to blow her desperate mind away.

Shes the one who is desperately in love with him, not him who doesnt have any purpose in falling in love, but is looking for someone to feed him like his mom, while he fancies his old days.

He needs women to spoil him, not to question him. Chow Yun Fat didnt do more or less to deceive her. Its just right. He only needs someone who he can easily deceive. Who else is a better choice than an aging lonely woman? If he wants to deceive younger women he surely will need more and work harder than that.

He is just an aging man who likes to do an easy job to earn anything. He doesnt need chemistry to approach her. He only needs his biological gift as an egocentric and narcissistic asshole.

No hard feelings here. Only the strongest will survive in wild concrete jungle where the elders arent treated like respectful creatures but harmless and endangered species.

The daughter comes out of the blue? Why do you think she has to lie that she has relative in America for if she wants anyone to know her unmemorable family contact?

She doesnt even know what to do or who to call when she receives a mobile phone from her nephew to apologize to her, and wants to keep her away from a nagging neighbor who always has unwelcome concerns about her modernity and luxury.

It doesnt only take a civil war or a bad-tempered wizard to make any life hapless. Theres no magic to save anyone in this movie.

Of course, life sucks sometime, and it screws you up all the way. Either live on or drop out, it always manages to chase you back to where you run away from.

We see her life slowly crumble. Theres no emotional shaking, it just happens. It all makes sense to me. If pondering isnt one of the indications in your purpose of living, then I recommend you to stick with rest-assured Blockbuster Hits as usual

2007/Apr/19

กราบนมัสการพระคุณเจ้าและเหล่าศาสนิกชน

ณ บัดนี้เป็นฤกษ์งามยามดีเสียนี่กะไร ก่อนอื่นก่อนใดขอกราบขอบพระคุณที่ช่วยกันปั่นป่วนกระแสนี้ให้รุนแรงจนข้าพเจ้าไม่สามารถหลุดรอดจากการถูกกระแสโหมซัดเหวี่ยงให้เอนเอียงจนต้องรีบจับคว้าประเด็นนี้มาเขียนบลอกหากินต่อไปตามปรัชญาแห่งสมัยช้าหมดอดซี๊ด ถึงแม้ว่าจะได้เคยเขียนเรื่องนี้ไปบ้างแล้ว

ก่อนอื่นก่อนใดขอกราบเรียนถามว่าท่านมีความเข้าใจในพุทธศาสนาได้แจ้งกระจ่างหรือไม่? สำหรับข้าพเจ้าผู้ไม่เคยได้เข้าใจซาบซึ้งถึงสิ่งใดๆเลยในชีวิตจึงใคร่ขอถามว่า ด้วยเหตุผลกลใดเราจึงควรบรรจุพระพุทธศาสนาเข้าไว้ในรัฐธรรมนูญให้เป็นศาสนาประจำชาติ?

หากท่านคิดจะตอบว่า เกรงว่าพุทธศาสนาจะถูกกลบกลืนสูญหายจากโลกหล้า ท่านควรเข้าใจให้กระจ่างเสียก่อนว่า อันพุทธศาสนา ที่มาจากการปฎิสนธิของคำว่า พุทธ + ศาสนา นั้น

พุทธ ที่ข้าพเจ้าได้ร่ำเรียนมา แปลว่า ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน

ผู้ไม่ค่อยจะรู้ ผู้ไม่ค่อยอยากตื่น ถึงจะตื่นก็ตื่นสาย ผู้ไม่ค่อยเบิกบานที่เห็นอะไรก็พาลหงุดหงิด รำคาญไปเสียหมดอย่างข้าพเจ้ายังมีความพยามยามที่จะเข้าใจว่า ไม่ว่าจะอย่างไรพุทธศาสนาก็จะไม่มีวันสูญหายไปจากโลกนี้อย่างแน่นอน แม้จะมี หรือไม่มีมีผู้ใด ดินแดนใดบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ ฉลากข้างขวดยาแก้ไอ หรือบนคู่มือการใช้โทรศัพท์มือถือรุ่นล่าที่ตุ่มอะไรต่อมิอะไรขึ้นมาเต็มพรืดจนยากแก่การใช้ไปหมด

ด้วยเหตุว่าองค์ศาสดานั้นได้ศึกษาจากสิ่งที่มีอยู่แล้วในธรรมชาติ และโลกหล้าจักรวาล ไม่ว่าจะเป็นในทางรูปธรรม หรือนามธรรม ความเป็นพุทธะจึงมีอยู่ทั่วไปในสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มของหมา น้ำตาของก้อนหิน หรือแม้แต่ลูกชิ้นผสมแป้งในชามเส้นหมี่ เพียงแต่ว่าท่านจะค้นพบหรือไม่เท่านั้นเอง เมื่อท่านค้นพบท่านจึงได้นำสิ่งนั้นมาบอกต่อๆไป

และด้วยปมด้อยของข้าพเจ้าที่ไม่นิยมยินดีต่อการเลียนแบบ หรือเจริญรอยตามซุปเปอร์สตาร์ ดารา นักร้อง ข้าพเจ้าจึงยินดีและพึงใจยิ่งนักในการสะกดรอยตามองค์สัมมาสัมพุทธเจ้าราวปาปาราซซี่หน้าเปปเปอโรนี่ ซาลามี่ เห็ด แฮม ไม่โรยผักชีไปตามแนวทางของพระองค์อย่างถ่อมเนื้อถ่อมตัวเฉกเช่นปุถุชนผู้ยังไม่สำเร็จบรรลุอรหันต์ที่กิเลส ตัณหา ราคะ โลภะ โทสะ โมหะ มีอันเบียดให้ข้าพเจ้าต้องตกลู่ตกเลนอยู่ร่ำไป

หากท่านคิดจะตอบว่า ด้วยศรัทธาอันแรงกล้าที่มีต่อศาสนา ท่านต้องเข้าใจด้วยว่า พุทธศาสนานั้นไม่ได้เน้นที่ศรัทธา หากแต่เป็นปัญญา ศีล สมาธิ เพราะศรัทธานั้นเหมือนกับดาบสองคม หากท่านมีศรัทธาอันแรงกล้าต่อผู้ใด หรือสิ่งใดท่านย่อมยินยอมพร้อมใจถวายหัวให้กับสิ่งที่ได้ยินได้ฟังจากผู้นั้น สิ่งนั้นไม่ว่าจะสบถตอหลดตอแหล โดยไม่คิดใช้ปัญญาของตนกำกับ ใช่หรือไม่?

สำหรับข้าพเจ้าแล้วคิดว่าพุทธศาสนาให้ข้าพเจ้าได้มากกว่าการเป็นศาสนาประจำชาติ ดังนั้นข้าพเจ้าจึงคิดว่าข้าพเจ้าควรคืนกลับยังพระพุทธศาสนามากกว่าการเรียกร้องให้บัญญัติพุทธศาสนาไว้ในรัฐธรรมนูญ หรือ ระงับการฉายภาพยนตร์ที่แสดงถึงจุดอ่อนด้อยของศาสนา

เรามาว่ากันในประเด็นของภาพยนตร์ที่เป็นที่ถกเถียงกันอยู่ในเวลานี้

ถึงแม้ว่าข้าพเจ้าจะไม่เคยได้มีบุญญาบารมีได้ทัศนาภาพยนตร์เรื่องใดของผู้กำกับลือนามคว้าชัยมาหลายสนามท่านนี้ เนื่องจากขยาดแขยงภาพยนตร์ หรือศิลปะชนิดใดก็ตามที่สามารถเบียดบังเวลา และสติปัญญาในการทำความเข้าใจให้เนิ่นนานออกไป

จริตของข้าพเจ้าเองได้ไพล่ไปคิดว่าเมื่อท่านไม่คิดจะให้ใครได้เข้าใจในสิ่งที่ท่านต้องการจะสื่อ ท่านก็ไม่ควรจะต้องเดือดร้อนสื่อมันกับผู้อื่น เก็บไว้สื่อกับตัวเอง รู้เรื่องเองก็คงจะพอ ทำมันเสียให้เป็นปัจเจกปัจเจกไปซะ เมื่อเป็นเช่นนั้นข้าพเจ้าจึงไม่คิดไปละลาบละล้วง

ถึงแม้ว่าไอ้หน้าเหลี่ยมเควนติน ทารันติโน่หรือใครก็ตามจะสรรเสริญไปตามจริตและสันดาน ด้วยว่า อีกนั่นแหละ ข้าพเจ้าไม่นิยมยินดีในการสมาทานขี้ปากขี้ฟัน และรสนิยมของคนดัง

แต่ถึงข้าพเจ้าจะมี หรือไม่มีความสามารถในการทำความเข้าใจ ข้าพเจ้ายังมีความเชื่อถือต่อหลักสิทธิ และเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น หากสิทธิ และเสรีภาพนั้นไม่ละเมิดล่วงล้ำสิทธิเสรีภาพของผู้อื่น และข้าพเจ้าไม่คิดว่าฉากบางฉากในภาพยนตร์เรื่องนี้ที่แสดงถึงสิ่งที่เราก็รู้กันดีว่ามันมีอยู่จริงจะเป็นการละเมิดล่วงล้ำใคร

ภาพยนตร์จะฉาย หรือไม่ได้ฉายย่อมไม่เกี่ยวกับข้าพเจ้าผู้มิได้มีส่วนได้ส่วนเสีย แต่ข้าพเจ้ามิเห็นว่าผู้สร้างหนังเรื่องนี้ควรจะต้องเสียสิทธิ และเสรีภาพในการแสดงออก เพราะหากมีการระงับการฉาย ประชาชนทั่วไปก็ย่อมเสียสิทธิ เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นต่อภาพยนตร์เรื่องนี้เช่นกัน


edit @ 2007/04/20 01:06:37